Oliwia Zaremba

W polskim świecie aktorskim nie brakuje wybitnych talentów, które zdobywają serca widzów i zdumiewają swoją wszechstronnością. Jedną z tych wyjątkowych osób jest Magdalena Cielecka, aktorka o niezwykłym talencie i charyzmie, która na stałe wpisała się w historię rodzimej kinematografii i teatru. Jak sama mówi – wychowała się niedaleko Śląska, właśnie na Śląsku zakochała się w teatrze i to na nim stawiała swoje pierwsze aktorskie kroki. Jeśli jesteście ciekawi sylwetki i historii Magdaleny Cieleckiej to zapraszam was do zapoznania się z treścią tego artykułu, którą znajdziecie poniżej!

Wczesne lata i początki kariery aktorskiej

Magdalena Cielecka urodziła się 20 lutego 1972 roku w Myszkowie w województwie śląskim. Swoje dzieciństwo spędziła w Żarkach-Letnisku znajdującym się w powiecie myszkowskim. Już od najmłodszych lat zdradzała swoje artystyczne zainteresowania oraz naturalny dar do aktorstwa. Teatrem zainteresowała się głównie dzięki swojej polonistce w czasie nauki w VII Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w Częstochowie. Uczęszczała wówczas do klasy biologiczno-chemicznej. Do egzaminów wstępnych do szkoły aktorskiej przygotowywał ją sam Marek Ślosarski – wybitny częstochowski aktor. Od samego początku otoczenie Magdaleny Cieleckiej, w tym jej wykładowcy, dostrzegli u niej niesamowity talent aktorski. Na wspomnianych wcześniej egzaminach wstępnych komisja była pod wrażeniem jej niezwykłych umiejętności. Marta Stebnicka – jedna z najlepszych i najwybitniejszych nauczycielek aktorstwa powiedziała wówczas: „Nie ma co jej egzaminować, to urodzona aktorka”.

W 1995 roku ukończyła studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Swoje pierwsze kroki w zawodzie aktorskim Cielecka stawiała na deskach teatralnych. Jej debiut na scenie miał miejsce w 1992 roku, kiedy to zagrała rolę dziecka w przedstawieniu „Ich Czworo” w Starym Teatrze w Krakowie. Szybko zdobyła uznanie widzów i krytyków, imponując nie tylko naturalnością gry, ale także głębokim wniknięciem w psychologię granych przez siebie postaci. Na wielkim ekranie zadebiutowała za to kilka lat później – w 1995 roku w filmie „Pokuszenie”. Za swoją pierwszoplanową rolę w tym filmie otrzymała nagrodę na XX Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w kategorii „Najlepsza rola kobieca”. Otrzymała wówczas również nagrody na festiwalach w Genewie i Tokio. W 2000 roku zagrała w komedii romantycznej pt. „Zakochani”, w której rola przyniosła jej ogromną popularność. O pojawieniu się nowej gwiazdy, niezwykłego talentu i prawdziwego diamentu na polskiej scenie aktorskiej bardzo szybko zaczęli pisać absolutnie wszyscy!

Ulubienica reżyserów

Jednym z największych atutów Magdaleny Cieleckiej jako aktorki jest jej zdolność do wcielania się w różnorodne postaci. Nie ma ona żadnych, nawet najmniejszych problemów z zagraniem w filmie z dosłownie każdej kategorii. Od wrażliwych dramatów po pełne energii komedie, Cielecka bez trudu przekonuje swoją wszechstronnością i elastycznością aktorską. Jej talent w połączeniu z ciężką pracą i determinacją pozwolił jej na odniesienie sukcesu zarówno na scenie teatralnej, jak i w kinie czy telewizji. Reżyserzy kochają pracować z Magdaleną Cielecką. Podkreślają jej niezwykłą zdolność do transformacji oraz cenią za ogromną pracowitość, odwagę, wyrazistą osobowość i brak oporów przed podejmowaniem artystycznego ryzyka zarówno na scenie, jak i przed kamerami.

Ważnym etapem w karierze Cieleckiej było pojawienie się na ekranie kinowym. Jej kreacje w filmach takich jak „Katyń” czy „Amok” przyniosły jej uznanie krytyków oraz nagrody branżowe. To właśnie za swoją rolę w tym drugim filmie w 2000 roku otrzymała nominację do „Orła”, czyli Polskiej Nagrody Filmowej dla najlepszej aktorki roku 1999. Aktorka nie unika trudnych ról i często podejmuje wyzwania, które pozwalają jej eksplorować różne aspekty ludzkiej natury.

Teatr jako jej drugi dom

Mimo sukcesów w świecie kina, Magdalena Cielecka pozostała wierna teatrowi – miejscu, które od zawsze określa jako swój drugi dom. Jej występy na scenach teatralnych są zawsze wyjątkowe i pełne pasji. Aktorka zdążyła zagrać w wielu znaczących produkcjach teatralnych, nierzadko wcielając się w role wymagające zarówno fizycznego zaangażowania, jak i głębokiej empatii. W 2001 roku opuściła Stary Teatr w Krakowie na rzecz Teatru Rozmaitości w Warszawie, w którym występowała do 2008 roku, a od 2009 roku aż do dziś pozostaje aktorką Nowego Teatru w Warszawie. Wielokrotnie podkreślała swoją miłość do teatru, którą można poznać po jej nieprawdopodobnych kreacjach w rolach, w które ma okazję i przyjemność się wcielać.
Jej wkład w polską scenę teatralną nie ogranicza się jednak jedynie do roli aktorki. Cielecka angażuje się także w działania społeczne i kulturalne, wspierając młodych twórców oraz promując sztukę i kulturę w społeczeństwie w całej Polsce.

Wnioski

Magdalena Cielecka to postać niezwykła, która zdolnościami aktorskimi i charyzmą podbiła serca polskich widzów. Jej wszechstronność, odwaga w podejmowaniu trudnych ról oraz oddanie sztuce czynią z niej jedną z najważniejszych postaci na współczesnej polskiej scenie aktorskiej. Jej wkład w kulturę kraju jest nieoceniony, a jej obecność na scenie nadal inspiruje zarówno młodych adeptów aktorstwa, jak i doświadczonych twórców. Niech ta wyjątkowa aktorka nadal zachwyca nas swoją grą, prowokując do refleksji i odkrywania nowych obszarów ludzkiej natury poprzez świat sztuki!

Artykuł Magdalena Cielecka pochodzi z serwisu Antryj: przedsionek dla tych, którzy chcą poznać Górny Śląsk.

Oliwia Zaremba

Anna Dereszowska urodziła się 7 stycznia 1981 roku w Mikołowie na Górnym Śląsku. Jest córką Krzysztofa i Dagmary Dereszowskich. Ma starszego brata Andrzeja oraz młodszą, przyrodnią siostrę Julię. W 1999 roku ukończyła Prywatne Studium Muzyczne w Mikołowie w klasie fortepianu. Jest również absolwentką prestiżowego III Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Katowicach.

TEATR

W 2003 roku ukończyła Akademię Teatralną na Wydziale Aktorskim w Warszawie, choć jeszcze jako studentka w 2002 roku została aktorką warszawskiego Teatru Dramatycznego, na deskach którego zadebiutowała 14 września 2002 roku jako Maria Antonowa w spektaklu „Rewizora” autorstwa Nikołaja Gogola w reżyserii Andrzeja Domalika. Rok później, w 2003 roku, aktorka wcieliła się w postać Lizy w inscenizacji powieści Bohumila Hrabala pt. „Obsługiwałem angielskiego króla”. W kolejnych latach swojej teatralnej kariery Anna Dereszowska występowała w scenicznych realizacjach literatury rosyjskiej oraz francuskiej. W międzyczasie rozpoczęła także współprace z teatrem Studio Buffo, a także Teatrem Syrena, z którymi pracuje aż do dziś. Do 2010 roku występowała na deskach Teatru Dramatycznego, a w 2011 roku nawiązała współpracę ze stołecznym Teatrem Polskim.

TELEWIZJA

Swoją karierę telewizyjną Anna Dereszowska zaczynała od epizodycznych występów w najpopularniejszych polskich serialach, takich jak m.in. „Klan” czy „M jak miłość”. Największą popularność i rozpoznawalność zawdzięcza ona jednak roli Kaliny Fatalskiej – starszej posterunkowej w serialu „Złotopolscy”, w którym występowała w latach 2002-2010. Zagrała również w wielu polskich filmach i serialach, jednak zdecydowanie największym sukcesem w jej aktorskiej karierze okazała się rola Karoliny „Korby” Korbowicz w komedii pt. „Lejdis” w reżyserii Tomasza Koneckiego i Andrzeja Saramonowicza z 2008 roku. W 2009 roku odegrała główną rolę żeńską jako Milena Kral w serialu TVN pt. „Naznaczony”. Występowała również jako Magda Mazurek – jedna z czterech głównych bohaterek serialu „Klub szalonych dziewic” z 2010 roku. Ludzie kojarzyć mogą ją również z roli adwokat Iwony Czerskiej w serialu „Prawo Agaty” emitowanego na TVN w latach 2013-2015. W 2017 roku zajęła trzecie miejsce w finale programu „Twoja twarz brzmi znajomo”, a od 2021 roku gra inspektor Patrycję Madalińską w serialu „Komisarz Mama” emitowanego w telewizji Polsat.

MUZYKA

Anna Dereszowska to również bardzo utalentowana piosenkarka. Występowała w zespole muzycznym Machina del Tango. W duecie Andrzejem Krzywym nagrała utwór na płytę zespołu De Mono pt. „No Stress” w 2010 roku. W tym samym roku aktorka wygrała również Festiwal Piosenki Rosyjskiej w Zielonej Górze, a rok później, w 2011 roku, wydała swój debiutancki album studyjny pt. „Już nie zapomnisz mnie”. Wraz z końcem 2014 roku piosenkarka wraz z zespołem Machina del Tango wydała swój drugi album zatytułowany „Tango va banque – tanga filmowe”.

DUBBING

Poza aktorstwem i muzyką Anna Dereszowska zajmuje się także dubbingiem w filmach, serialach, grach oraz słuchowiskach. W 2006 roku zadebiutowała w roli dorosłej Zuzanny w ekranizacji powieści C.S. Lewisa pt. „Opowieści z Narnii: Lew, czarownica i stara szafa”. Jej głos znany jest również z kinowego hitu Marvela „Avengers”, gdzie wcieliła się w rolę agentki Marii Hill. Anna Dereszowska użyczyła swojego głosu także w grach komputerowych, takich jak np. „Star Wars: Battlefront II”, gdzie zagrała księżniczkę Leię. Aktorka zasłynęła również z roli Yennefer z Vengerbergu w słuchowisku „Ostatniego życzenia” autorstwa Andrzeja Sapkowskiego. Dodatkowo odnosi spore sukcesy jako lektorka audiobooków. Czytała m.in. sagę „Zmierzch” autorstwa Stephenie Meyer.
Jak sama wielokrotnie podkreśla – jest dumną Ślązaczką mimo, iż od dawna mieszka i pracuje w Warszawie.

Artykuł Anna Dereszowska pochodzi z serwisu Antryj: przedsionek dla tych, którzy chcą poznać Górny Śląsk.

Zbigniew Markowski

Teatr Górnośląski

Teatr Śląski znają wszyscy: jego budynek rozsiadł się w eksponowanym miejscu katowickiego rynku, sama instytucja zaś od ponad wieku dopieszczana jest zarówno, przez publiczność, jak i przez najróżniejsze władze. O Górnośląskim Teatrze wie niewielu, trudno też znaleźć specjalistów, którzy opowiedzą jak dojechać na ulicę Cyryla i Metodego w Bytomiu. Nawet kiedy już ową ulicę znajdziemy, łatwo zlekceważyć budynek wtopiony w długi rząd starych kamienic. Tak właśnie dzielnica Łagiewniki funkcjonowała od 1845 roku: w hutę „Hubertus”, później nazwaną mianem „Zygmunta” wtopione było wszystko. Także budynek Domu Kultury dziś należący do miejscowego przedsiębiorcy – Roberta Jońcy, który przejął obiekt za hutnicze długi.Przy Cyryla i Metodego zaczęła działać kwiaciarnia, sklep z ciuchami, nawet skład budowlany. Później Jońca otworzył w tym miejscu restaurację „Belford”, choć bliżej obiektowi temu do domu weselnego niż miejsca spotkań wyrafinowanej klienteli. Dawny Dom Kultury pewnie do dziś byłby domem weselnym, gdyby jego właściciel nie spotkał Mariana Makuli; nagle okazało się, że obu panom jest ze sobą po drodze. Droga życiowa Makuli (rocznik 1951) to prawdziwa odyseja: w którejś ze swoich szuflad posiada on i dyplom górniczego technika, i poświadczenie tytułu magistra historii, i tytuł mistrza mechaniki motoryzacyjnej. Był górnikiem, szefem kuchni, restauratorem, technikiem pomiarowym, mechanikiem samochodowym, magazynierem, nauczycielem, instruktorem kulturalnym.

Szersza publiczność zaczęła poznawać go w 1988 roku, gdy został kabareciarzem formacji „Cmok” (Centrala Metodycznego Obrabiania Klienteli), później zaś „Rak” oraz „Raki z nowej paki”. Przy okazji występów kabaretowych Makula odkrył to coś, z czym kojarzony jest dziś najsilniej – umiejętność adaptacji tekstów mniej lub bardziej literackich na gwarę śląską. Do metryczki tej należy jeszcze dodać działalność publicystyczną („Dziennik Zachodni”, katowickie radio), aktorską (role – między innymi – w „Angelusie” oraz obrazie „Młyn i krzyż” Lecha Majewskiego), literacką (kilkaset tekstów na potrzeby przeróżnego rodzaju prezentacji artystycznych), sceniczną wyrażającą się w kilku tysiącach występów. O Marianie Makuli napisać jednakowoż wszystkiego się nie da, bo internet aż tak pojemny nie jest.

Szyld Teatru Górnośląskiego w życiu Mariana Makuli zaczął pojawiać się na długo przed oficjalnym otwarciem pod koniec 2016 roku w bytomskim „Belfordzie”. Z tą różnicą, iż wówczas placówka miała charakter impresaryjny: mogła występować w różnych miejscach nie posiadając własnej siedziby. Teatr Górnośląski siedzibę już ma i jest instytucją prywatną, choć określenia tego lepiej przy Marianie Makuli nie używać. Woli on, gdy mówimy o teatrze obywatelskim. Taka też – otwarta dla wszystkich – jest formuła teatru. Patronatem instytucję objęło Stowarzyszenie Wykonawców Animatorów i Twórców Górnego Śląska – grupa ludzi od lat działających na kulturalnej niwie, zrzeszająca między innymi kolekcjonera sztuki – Stanisława Trefonia, Piotra Mankiewicza – właściciela radzionkowskiego Muzeum Chleba, Johana Brossa z galerii Wilson w Katowicach. Do aktywnej współpracy – zwłaszcza w kwestii finansowania – Teatr Górnośląski zaprosił wszystkie samorządy bliższej i dalszej okolicy.

Premiera była huczna i aż dwudniowa, połączona z wystawieniem sztandarowego dzieła Mariana Makuli: „Pomsty” z jego librettem (w gwarze) do muzyki Katarzyny Gaertner. Ale repertuar nie zamknie się widowiskami opartymi na fredrowskiej „Zemście”, czy „Ożenku” Gogola („Zolyty). Nie ograniczy się do wykonań operetkowych po śląsku ani występów kabaretowych. To także miejsce dla „Cholonka” Teatru Korez czy „Piątej strony świata” Teatru Śląskiego. Miejsce dla wielu przeróżnych teatralnych inicjatyw górnośląskich: publicznych, prywatnych i obywatelskich. Główna sala na piętrze byłego Domu Kultury mieści mniej więcej 250 osób, ale Makula łakomym wzrokiem patrzy na pomieszczenia poniżej. Może da się z nich zrobić galerię, może staną się miejscem spotkań autorskich. Być może – wzorem Wyspiańskiego Marian Makula teatr swój widzi ogromny. Choć powinniśmy raczej powiedzieć: tyjater widza blank srogi.

Artykuł Teatr Górnośląski pochodzi z serwisu Antryj: przedsionek dla tych, którzy chcą poznać Górny Śląsk.

Zbigniew Markowski

Śląska lejdi w Operze Śląskiej

Nie wszystkim się podobało. Krytycy marudzili, że akcja dzieje się w Londynie, Eliza nazywa się Dolittle a mówi gwarą z Bobrka. To zarzut nieuprawniony, gdyż Talarczyk całość podlał dużą ilością popkulturowego sosu pokazując wcześniej nieco inny kalejdoskop. Galerię, w której pojawili się i Elvis Presley, i Freddie Mercury, i The Beatles, i Spice Girls. Do dość wyraźne przesłanie mówiące, iż świat stał się jednym, wspólnym dla wszystkich kulturowym kręgiem, gdzie swoje miejsce ma zarówno piosenka „Love me tender”, jak i śląska gwara. To metafora „Pigmaliona” powstałego w Anglii, skomponowanego w Connecticut nad Atlantykiem, nakręconego w Kalifornii nad Pacyfikiem, a wystawianego zarówno w Mongolii, jak i w Japonii. Ktoś czasem bąknął, iż gwara w roli języka nizin społecznych jest dla śląskiej godki obraźliwa. Cóż – w tej (może nawet poniżającej roli) osadziła gwarę historia. Tak było, nic tego nie zmieni i nie ma żadnego powodu, by na tym tle wpadać w jakiekolwiek kompleksy. Zwłaszcza, że spektakl „My Fair Lady” prezentuje się wspaniale. Role w gwarze śląskiej doceni zaś każdy, kto chociaż przez jedną minutę słyszał prawdziwą śląską babę. One po prostu takie są: nasze śląskie lejdis.

Teoretycznie opowieść ta ma dwoje bohaterów. Jest Eliza – dziewczyna o niewyparzonym języku (trzeba dodać – języku nizin społecznych), jest profesor Higgins, który (jak to profesor) o języku wie wszystko. Przypadkowe spotkanie z tej pary owocuje zakładem, który uczony chce wygrać przekształcając niewyszukane słownictwo Elizy w język wyższych i wyrafinowanych sfer. W praktyce jednak utwór posiada nieformalną postać pierwszoplanową – język, który można badać, dzięki któremu można określić człowieka i który można diametralnie zmienić. \r\n Zanim historia o Elizie i Higginsie stała się klasycznym musicalem, nazywała się „Pigmalion” autor zaś (George Bernard Shaw) przedstawił ją publiczności jako książkowy romans w 1913 roku. Potencjał utworu docenili Amerykanie: Alan Jay Lerner (scenariusz) oraz Frederick Loewe (muzyka), którzy w 1956 roku oddali do powszechnego użytku spektakl musicalowy „My Fair Lady”. Po kolejnych ośmiu latach publiczność kinowa dostała już film, który wyszedł spod reżyserskiej ręki arcymistrza humoru George\’a Cukora. Filmową „Lady” uhonorowano ośmioma Oscarami i dzieła tego zapomnieć się nie da: chociażby z powodu bajecznej roli Audrey Hepburn. Sto lat po pierwszym brytyjskim wydaniu „Pigmaliona” utwór w musicalowej wersji pojawił się na scenie bytomskiej Opery. Wiekowe dzieło – zgodnie z teatralną tradycją – należało pokazać więc inaczej, odczytać widzom na nowo, sprawić by odbite od dawnego blasku światło nabrało własnej mocy. Cała odpowiedzialność za tę operację spoczęła na utalentowanym aktorze, reżyserze i scenarzyście – Robercie Talarczyku (rocznik 1968). To on „My Fair Lady” wyreżyserował, on jest autorem adaptacji tekstu.

Recenzenci przedstawienia zwrócili uwagę na dobry dobór obsady, szczególnie dużo ciepłych słów kierując pod adresem Artura Święsa. Dla nas jednak ważniejsze jest obsadzenie we wspomnianej pierwszoplanowej roli śląskiej gwary. Tak – godka występuje na scenie wcielając się w język nizin społecznych i trzeba sprawiedliwie orzec, iż czyni to doskonale. Eliza z pierwszych scen jest prawdziwą śląską dziewczyną posiadającą prawo do sprzedawania kwiatków pod warunkiem nie przekroczenia linii wyznaczonej przez krawężnik. Cały zespół świetnie radzi sobie z gwarą, choć momentami – z oczywistych powodów – jest ona świadomie ograniczona, by także publiczność jej nie znająca mogła zorientować się w akcji. Przy okazji baletowym mistrzostwem mogli wykazać się artyści tańczący w kopalnianych gumofilcach, bo układ doskonale wykonany w obuwiu baletowym jest sztuką, ale niech ktoś spróbuje zrobić to samo mając na nogach gumioki.

Jak było do przewidzenia, z biegiem spektaklu Eliza wyzbywa się śląskiego akcentu i zostaje prawdziwą damą. Ale to nie koniec talarczykowych silesianów, zresztą – po człowieku zaangażowanym w „Cholonka” Teatru Korez możemy przecież spodziewać się więcej. Na widza spada więc górnośląskie konfetti w postaci tradycyjnie odzianych górników, piłkarzy z koszulkami śląskich klubów, orkiestry dętej, chopów, bab, panien młodych. A nad kolorowymi szkiełkami takiego wirującego kalejdoskopu jak Matka Boska z obrazu unosi się śląska gospodyni – a jakże: wytrzepująca jakąś szmatę. Są kopalniane kaski i arbajtancugi, paradne westy, welony i sporo flaneli.

Artykuł Śląska lejdi pochodzi z serwisu Antryj: przedsionek dla tych, którzy chcą poznać Górny Śląsk.